Com m'agradaria estendre els braços i tornar-la a abraçar (ara corregiria la meva turpitud, sabria com cuidar-la, li parlaria amb més coratge...)
Jo gaudiria del retorn mentre ella tornaria a patir i a viure una tristesa que jo no podria apaivagar.
M'acomiado d'aquest carrer sense sortida on m'ha dut una nostàlgia insensata, buida de compassió.
Que descansi en pau, la nostra estimada.
Cap comentari:
Publica un comentari a l'entrada